Dünyaca ünlü bir fotoğrafçı, şöhret, şehvet dolu hayatını araya hep kameralarının merceğini yerleştirerek yaşıyor. Hayatın en dibine, mesafeli bir saplanış…
Neyin eksikliğini duyduğunu bilemezken, bir gün aniden annesini kaybediyor. İşte o zaman ölüm ve yaşam içiçe geçiyor; uyku ve uyanıklık ayırt edilemiyor, flu…
Gözü nehirdeki bota takılıyor, üzerinde Palermo yazan. Palermo, Yunanca Palormostan gelir, bütün limanlar yani…
Herşeyi o gün ölecekmişiz gibi yapmalıyız diyor karşısına çıkan çoban. Son kez bir yabancının gözünün içine bakmışız, son kez hayvanları otlatmışız gibi. Herşeyi çok ciddiye almalıyız, kendimiz dışında…
Ve devamı Palermo’dan…
Her şeyin birden çığrından çıkması çok boktan bir duygu, diyor kahraman. Fonda Beirut çalıyor, Postcards from Italy…
Ölümü de yaşamı da Palermo’da anlamaya-anlatmaya çalışan bir adamın filmiymiş bu Palermo Shooting. Wim Wenders’ın elinden çıkmış. Yorumları okurken hayal kırıklığına uğradım, zira beğenen insan sayısı çok az.
Belki benim de annemin ölüm ve yaşamla bir arada dans ediyor oluşundan, belki de pılımı pırtımı toplayıp hiç bilmediğim, görmediğim diyarlara gitme isteğimden.. Ya da belki de bunca zamandır hayatımı görünmez bir merceğin ardından yaşadığımdan…
Ya da sırf filmin müziklerinden..
Belki de hepsinden.Ne olursa olsun ben beğendim.
