Şaraplı Nar

Efendim benim bir arkadaşım var, ismi lazım değil, pek severim, sayarım kendisini.. Kafası çalışır, okur,yazar, en önemlisi düşünür..Cidden düşünür. Daha çok severim o yüzden. Bir de aşıktır, öyle böyle değil cidden aşıktır, aşkın araya okyanuslar girse bile olabileceğinin kanıtıdır benim için, ilişkinin ailelerin itirazına, araya giren başka şahıslara rağmen sürebileceğinin kanıtıdır.

Neyse uzatmayayaım asıl mevzu bu değil. Sorun şu ki ben bu adamla vakit geçirince bambaşka halet-i ruhiyeler içerisine giriyorum.Neden diyeceksiniz, anlatayım..

Kendisi aslen Ankaralı olmasa da yıllarını burada geçirdiğinden hem olduğu yerin hem de güzide Ankaramızın şivesini çok iyi bilir, konuşur, yakıştırır da. “la bebe”, “la mal” kavramlarına sayesinde ben de aşinayım. Ne zaman onunla vakit geçirsek, yalnız ya da kalabalıkta iki kelam etsek ben bütün gün evde sokakta telefonda internette, “he la”, “la mal la”, “la bebeye bak la” vb. tabirler kullanmaya başlarım. Muhattabım olan kişi bizim camiadansa (mesela ismi lazım olan Gülcansa sorun yaşamam, o her daim öyle konuşur zaten, anlamaz benim durumumdaki değişikliği) sorun yaşanmaz ama uygunsuz şahıslar için kullanırsam akıllarında binbir farklı izlenim bırakırım.

Misal, babamla, geçenlerde telefonda konuşurken, tv’de programa çıkmış bir hocamdan bahsediyorduk ve bir anda ağzımdan “o mal la” tabiri çıktığında adamcağız sanırım bir 30 saniye ses vermedi. Ben de ne diyeceğimi bilemedim. Adamcağız beni bu yaşa kadar el bebek gül bebek büyütmüş, minikkenki erkeksi tavırlarım dışında gayet mütevazı şirin görünümlü cicili bicili bir kız çocuğu yetiştirmiş, benim yaptığıma bak..

Buna benzer bir durum bundan 3 sene önce okula gitmeden önce evin kapısının önünde yaşanmıştı. Kendisi işe arabayla, bense otobüsle gittiğimden oldukça spontan bir biçimde ağzımdan “oh bin sen arabana, ben de -sıkış tıkış yerine- sikiş tikiş giderim artık” demiştim de evde bir süre soğuk savaş rüzgarları esmişti. Ağzımdan yanlışlıkla (!!) çıktığını anlatana kadar imanım gevremişti.

Neyse efendim, suçlusu o başta bahsettiğim arkadaşımdır, canımdır, dostumdur. Dediğim gibi severim bebeyi…

Şimdi bunu niye anlattım ki, bilemedim, yok aslında ben kibar bir insanımdır da çevrem kötü demek için mi, yoo.. Can sıkıntısı işte..

Aynı anda 7 kitap okumaya çalışıyorum, ilk bitene eskiz yapıcam..

CETAD (Cinsel Eğitim, Tedavi ve Araştırma Derneği) kadın cinselliği dosyasını açıklamış; açıklansın, buna sözüm yok. Ancak açıklanan herşeyin ardından lütfen pratiğe ilişkin birşeyler de yapıldığını göstersinler. Cinsel hazzın bir insan hakkı olduğu, bu sebeple kadının da en doğal haklarından biri olduğunun kabul edilmesi gerektiğine vurgu yapılmış, oh ne güzel, yapılsın.. Yapılsın ama ardından yazılı, görsel ve/veyahut işitsel medyada “Sevgilisiyle birlikte olduğu ailesi tarafından öğrenilen C.S. çöplükte ölü bulundu”, “Kocasından 42 yaş küçük H.T. kocası tarafından tecavüze uğradığı iddiasıyla başvurduğu yargıdan eli boş döndü”, “Töre cinayetine bir kurban daha”, “Tecavüze uğramasının ardından dağa çıkıp terörist güçlere sığındığı tahmin edilen F.Ö.’den bir daha haber alınamadı” vb. haberlere rastlamayalım, rastladığımızda şaşıralım. Bu kadınları başlarına gelenlerden dolayı kınayıp, ayıplayacağımız yerde suçlu ya da haksız olanın kendileri olmadıklarına ikna edelim, ikna edelim ki kendilerine güvenleri gelsin, böylece tutunacak bir dalları olsun ki kendilerini savunabilsinler, haklı ve suçsuz olduklarını önce kendilerine sonra da çevrelerindekilere belletsinler.

“Son kale”m olan biricik kuzenim Emilik’i de evlilik müessesesine kurban ediyorum, sıra bana geliyor yavaştan yavaştan.. Ama daha yapacak çok şeyim var, tutmasın beni kimse. Ya da tamam hadi tutan tutmaya devam etsin de çok sıkı olmasın.. Susuyorum ki daha fazla saçmalamayayım..

Uzun zaman sonra -aylar geçti sanırsam üzerinden- bu denli hoş bir reklam izliyorum, müziğiyle çekimleriyle senaryosuyla, melikcimcimim sağolsun. Buyrun buradan izleyin. Şarkı Little Annie’den, Strange love..

Uykunun akışı damla damla gözlerden, tüm haftanın tek boş gecesi ama dolu; okuma dolu, kavram dolu, uyku dolu-söylemiştim, uyku-..
Hayat geçiyor, halbuki daha okunması gereken çok şey var, sınırlı sayıda kaynak sınırsız istek derler, halbuki sınırlı olan ömrüm, kaynaklar bitmiyor; oku, oku, oku… Oku ki büyük adam ol, istemiyorum diyorum büyük adam falan olmak, ama okuyayım ben küçük küçük.. Şu koca dünyadaki küçüklüğümden zevk alıyorum, küçüklüğümle büyüdüğümü görmeye çalışıyorum diyorum ama anlatamıyorum, uykum yine geliyor, ağlayacak gibi oluyorum, ama hayır akmıyor yaş, aksa ne olacaksa..
Sahiplenmişim farkında olmadan. Farkındalık zor zanaat zaten. 39 fırın ekmeğe ihtiyaç var; zira birindekileri yedim bitirdim zamanında.. İnsan olduğunu unutmadan yaşamalı insan, sadece bir insan, binbir felaketi, sürprizi, şımarıklığı, edepsizliği içinde barındıran.

Hominem te memento mottom, her daim..

İnsanın sevdiği bir yerden sevmediği ama esas evinin olduğu bir başka yere dönmesinin en keyif veren yanı, insanın kendi evinin banyosunda aldığı duştur derim biri bana bu tarz bir sorsa; -ki niye sorsun onu da bilmiyorum- hatta duş değildir o, saatlerce küvette kalınan, vücudun en ufak parçasının dahi sabun köpüğüne bulandığı, parmakların buruş buruş olduğu, banyodaki tüm camların buğulandığı, binbir kokulu şampuan,vücut köpüğü vs. eşliğinde yapılan banyodur.

Evet döndüm bir ayın sonunda evime… Banyomu özlemişim, odamı özlemişim, karmakarışık ama her aradığımda neyin nerede olduğunu bildiğim kitaplığımı, aynalarımı, incik boncuklarımı özlemişim. Ankara’yı özlememişim, sedoşu özlemişim; okulu özlememişim, gülcanı gamzişi gizemi özlemişim…

Dün müzedeyken aklıma geldi, bir önceki sefer onunla gezmiştik, dayanamadım, aradım, ama biliyorum, yapmamalıydım..

Bir de dün gece buzağıya benzetildim, ne diyeceğimi bilemedim, bozuldum, halbuki o iyi bir şey olduğunu anlatmaya çalıştı, durdu; şirin midir nedir, anlamadım ki !

Kıssadan hisse, 6 buçuk yaşımdan beri devam eden öğrencilik hayatımda ilk defa bu denli hem dopdolu, hem bomboş, hem çok sevindirici hem çok üzücü, hem çok eğlenceli hem çok sıkıcı, hem çok rahat hem çok stresli geçen, hem çok özgür (ne denli olunabilirse) hem de çok esir hissettiğim bir yarıyıl tatiliydi…

Arkası yarın demek istiyorum..