Home

You were young I was not old
But our story was not told
But torn apart by greedy hands

fucked up

Now and then I think of when we were together

Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it’s an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I’ll admit that I was glad that it was over

But you didn’t have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don’t even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn’t have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don’t need that though
Now you’re just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I’d done
And I don’t wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn’t catch you hung up on somebody that you used to know…

I know we’re alone..

Justine: The earth is evil. We don’t need to grieve for it.
Claire: What?
Justine: Nobody will miss it.
Claire: But where would Leo grow?
Justine: All I know is, life on earth is evil.
Claire: Then maybe life somewhere else.
Justine: But there isn’t.
Claire: How do you know?
Justine: Because I know things.
Claire: Oh yes, you always imagined you did.
Justine: I know we’re alone.
Claire: I don’t think you know that at all.
Justine: 678. The bean lottery. Nobody guessed the amount of beans in the bottle.
Claire: No, that’s right.
Justine: But I know. 678.
Claire: Well, perhaps. But what does that prove?
Justine: That I know things. And when I say we’re alone, we’re alone. Life is only on earth, and not for long.

Fall

Yıkıldım.En basit deyimiyle.

Ne demiştik hem, tehlikelerin en büyüğü yaşamak.

Daha iyi anlıyorum şimdi.

Ne de zor olduğunu.

Yavaş yavaş yaklaşan şeylerin en hafifi ölüm, en ağırı yaşamın devamlılığı demişti Asaf.

Bir kez daha eğiliyorum önünde.

Saygıyla.

Düşüyorum.

Düştüm.

Zor

Nelere dayandın , katlandın sen ..
Simdi neden bu kadar zorlaniyorsun ?
, zor tutuyorsun kendini ?

Artık

Bir süredir buraya değil elimin altındaki not defterlerine yazıyordum. Yanlış anlaşılır, üzülürüz korkusuyla..

Daha üzülür müyüz, bilmiyorum ama,

..buranın miladı doldu zannımca.

 

 

Always..

“Always bet on yourself!”

 

Deadline

Bazı bazı çileden çıkarıyor hayat; o basmakalıp düzeninden, o düzenin dışına çıkış cüretinin yarattığı sıkıntıdan.

Tüm zihinler “geri sayım”a programlı.

Peki Deadline’sız bir hayat mümkün mü ?

Interesting

Çinlilerin nefret ettikleri insanlar için söylediği bir söz varmış, Zizek diyor:

“May you live in interesting times”

Halimize bakılırsa birileri bizden fena nefret etmiş olsa gerek ..

Tehlike ve Oyun

“Tehlikelerin en büyüğü yaşamak. Bir sen varsın ve karşında senden başka herşey. Ki sen karşındakilerin hepsi olduğun gururu ile birkaçı ya da biri olduğun korkusu arasında gidip gelmektesin. Her dönüşünde bulduğun ben biraz daha başka. Daha çok gibi, aslında daha az , bir bene dönüyorsun. Ne olacak. Yavaş yavaş yaklaşan bir şey, en hafifi ölüm.  En ağırı yaşamanın sürmesi.

Tam kucaklayamadığın bir varlık seni iteleyor.

O kadar ki bazen dayanamayor kendini öldürüyorsun. Öyle yapmasan zaten olan ne ?

Kaçışanların şu hali hep bu duygudan, bu akıldan, kaçışıyorlar, gizleniyorlar.

Birbirlerine sığınıyorlar. Beraber ölüm daha mı yavaş ?

Daha hızlı daha çabuk olsun. Daha kötü olduğu gerçek ya. ” Ö.A.